یا تو یا مرگ

مهربان من

هرگز از بی کسی خویش مرنج ، هرگز از دوری این راه مگو و از این تنهایی ، و از این فاصله ها ... که میان من و تو روئیده است ...

بگذار تا که پروانه ، تنهایی از این پنجره آزاد شود ، برود .

بال خود را بسپار به نسیم ، قاطی باد شو ، بگذار کبوتر خوشبختی روی بام قفست بنشیند .

هر زمان که دلت تنگ من است ، بهترین شعر مرا قاب کن ، پشت نگاهت بگذار تا که تنهائیت از دیدن آن جا بخورد و بداند که دل من با توست در همین یک قدمی ...

درد عشق

     عشق

در جواني غصه خوردم هيچگس يادم نکرد                       در قفس ماندم ولي صياد آزادم نکرد

آتش عشقت چنان از زندگي سيرم کرد                    آرزوي مرگ کردم ولي مرگ هم يادم نکرد

مگه دوست داشتن گناه

"فراموش کردنت" را هيچ وقت یاد نخواهم گرفت ...